.

بذر تاغ (سیاه تاغ)

0/0

نام علمی سیاه تاغ: Haloxylon ammodenderon یا Haloxylon aphyllum

درصد خلوص بذر سیاه تاغ: 90%

درصد قوه نامیه بذر سیاه تاغ: 90%

وزن هزار دانه بذر سیاه تاغ: 5 کرم

پراکنش سیاه تاغ: در قسمت هاي شرقی و مرکزي استان یافت می شود . در مناطق کاشان ، نائین ، اردستان ، خوروبیابانک ، نطنز و اصفهان

اکولوژي سیاه تاغ: این گیاه مخصوص مناطق بیابانی و خشک می باشدو با بارندگی کمتر از 100میلی متر بخوبی دیده می شود. 

موارد استفاده گیاه سیاه تاغ: گیاه بعنوان تثبیت شن هاي روان استفاده می شود. 

موارد استفاده بذر سیاه تاغ: بذر گیاه جهت تکثیر گیاه استفاده دارد و دام ه اي وحشی و خصوصاً شتر هم از آن استفاده می شود.

شکل بذر سیاه تاغ: کم بیش کروي ، سطح شکمی حالت مقعر و سطح پشتی حالت محدب ، سطح پشتی حالت گنبدي شکل – حالت جنین اسپیره (مارپیچی)

رنگ بذر سیاه تاغ: سیاه ، قهوه اي تیره و در برخی موارد قهوه اي باز است.

نوع میوه بذري سیاه تاغ: اوتریکول که داراي بالهاي غشائی هستند .

مشخصات دیگر سیاه تاغ: تاغ داراي پرپانت هائی در کنار بذر است که آنها براي پراکنش بذر بسیار مفید هستند ولی در جوانه زنی بذر تأثیري ندارد . لذا بذر تجاري می تواند بذر واقعی باشد و می تواند بذر همراه با پریا نت یا میوه باشد بهتر است قبل از استفاده بذر از پریانت جدا شود .براي نگهداري بهتر است بذر در داخل گونی کنفی یا کیسه اي نخی قرار داده شوند.

 تاغ‌ها (Haloxylon) سرده‌ای (جنسی) گیاهی است به صورت درختچه از تیرهٔ تاج‌خروسان (Amaranthaceae)، زیرتیرهٔ اسفناجیان (chenopodiaceae)، با مقاومت زیاد در برابر خشکی و گرما با سیستم ریشه‌ای گسترده که جهت جلوگیری از گسترش کویر از آن استفاده می‌شود. گونه‌های متعددی از جنس تاغ وجود دارد.

 در ایران سه گونهٔ تاغ وجود دارد:

 سیاه‌تاغ (Haloxylon aphyllum) یا (Haloxylon ammodenderon)

  • زردتاغ یا سفیدتاغ (Haloxylon persicum)
  • تاغ بوته‌ای (Haloxylon recurvum)

 خواص و کاربرد های گیاه تاغ:

به علت کج ومعوج بودن براي کارهاي ساختمانی مناسب نیست ولی بیشتر از آن براي سایبان و چتر استفاده می شود. در کارهاي نجاري مصرفی ندارد .هیزم آن خوش سوز ومورد علاقه مردمان اطراف کویر می باشد.
اهمیت از لحاظ چراي دام : تاغ را نمی توان یک گیاه علوفه اي بشمار آورد. ولی در پناه خودمحیط خاصی را ایجاد می کند که گیاهان علوفه اي بهتر بتوانند رشدکنند . در بین انواع تاغ ها تاغ سفید خوشخوراکتر است.و موقع چراي آنها در اواخر پاییز وفصل زمستان شروع می شود. 

حفاظت خاك:
این گیاه در مناطق کویري سبب می شود که خاکهاي ماسه اي سبک کمتر در معرض فرسایش و باد رفتگی قرار بگیرد وبه عنوان باد شکن استفاده می شود.
جمع آوري بذر تاغ:
معمولا درختان 10 تا 20 ساله و درختان پیر تر مقدار بیشتري بذر می دهند .بذور در اواسط آذر ماه رسیده وآماده جمع اوري است. براي جمع آوري می توان کیسه را در زیر شاخه قرار داد و با تکان دادن شاخه بذر در داخل آن می ریزد چون بذر ها داراي رطوبت هستند آنها را باید در مکانی قرار داد تا خشک شود.
هر کیلو بذر تاغ بعد از جمع آوري و پاك کردن بالغ بر 360 تا 370 هزار عدد است. قوه نامیه آن 4تا 5 ماه پس از جمع آوري به خوبی حفظ می شود. حداکثر موفقیت بذر پاشی موقعی است که در دي ماه بذور زیر برف کاشته یا روي برف کاشته شود. براي تولید نهال لازم است از اواخر بهمن تا اواسط اسفند بذوردرخزانه کشت و آبیاري 15 سانتیگراد باشد بذور پس از سه یا چهار روز سبز خواهند - شود.در صورتیکه حرارت بین 20 شد. و بذور سبز شده در سه ماهه آخر سال جهت عرصه به شنزار خوب است. (بردن نهالها در فروردین مناسب نمی باشد)
روش کاشت نهال تاغ در جاي اصلی:
نهالها را بر روي نوارهاي به عرض 6 متر و به فواصل 3 متر از یکدیگر ودر سه ردیف می کارند و فواصل بین هر نوار در حدود 10 تا 14 متر از یکدیگر است . براي کاشت گودالی به عمق 30 سانتی مترکنده ونهال را درگودال قرار می دهند.
5متر / ودر سالهاي بعد تا 16 متر در خاك نفوذ رشد ریشه هاي تاغ در سالهاي اول ودوم تا حدود 2 متر رشد می کند.